![]() |
||
Interview met Roel van Dalen regisseur van de film 'Ajax- daar hoorden zij engelen zingen.'Verschenen in IDFA dagkrant van 23/11/00 Roel van Dalen in Vrij Nederland van 16 December '99 over dit interview: 'Toen de film uitkwam, heb ik in twee weken ongeveer vijfenveertig interviews gegeven. [...]Zelden of nooit waren het interessante vragen over de film zelf. Ik heb één interessant interview gehad. Dat was met een hele rustige jongen, voor de dagkrant van het IDFA.' |
||
'Bij Ajax zijn we... nooit tevreden!'
De
warming-up Een doelman is een doelman
omdat hij niet kan voetballen - Ruud Gullit Een jaar lang heeft filmmaker Roel van Dalen het 'bedrijf' Ajax mogen filmen; het jaar waarin de voetbalclub tijdens hun honderdjarig bestaan een dramatisch seizoen meemaakte. Van Dalen:'AJAX-DAAR HOORDEN ZIJ ENGELEN ZINGEN vond ik gewoon een mooie titel.Daar ver weg horen ze engelen zingen.Daar is het allemaal prachtig.En ze horen het wel, maar kunnen er nooit bijkomen.' Rustig drinkt Van Dalen zijn bakkie koffie en kijkt tevreden over Mokum uit.'lk ben al mijn hele leven een Ajax-fan en zit altijd op de tribune. Een film over Feyenoord of PSV was ondenkbaar geweest,daar ben ik niet in geïnteresseerd. Ik heb veel geschreeuw van mezelf moeten wegknippen, als we aan de rand van het veld stonden te filmen,zo leefde ik mee.' De eerste helft Voetbal is oorlog - Rinus
Michels 'Het Ajax-gevoel? Tja, dat is iets ongrijpbaars.' Er
verschijnt een diepe frons op zijn gezicht. 'David Endt,teammanager van Ajax,
bekeek bij mij de film en terwijl hij de aftiteling voorbij zag komen zat
hij te huilen. Een ontzettend mooie reactie. Misschien is dat het
Ajax-gevoel?', zegt Roel van Dalen met een zucht.Om de werkelijkheid zo
dicht mogelijk te benaderen heeft de filmmaker besloten de betrokkenen niet
te interviewen voor de camera. 'Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik niet had
geweten wat ik die jongens had moeten vragen. Je hoort ze al zo vaak praten
in die Studio Sport gesprekjes en daar komt nooit wat uit. Ik wilde ze nu op
een andere manier laten zien. Alleen maar observeren. Het aardige aan deze
vorm is dat de macht van de associatie en suggestie veel groter wordt in de
film.Je gaat dan veel meer nadenken over een scène.' Na de zoveelste
nederlaag druipt trainer Jan Wouters af naar de stilte van zijn kantoor.
Wachtend op de strop.'Dit is echt een prachtig shot.Je hebt echt een
implosie van geluid. Eerst hoor je die enorme ArenA met mensen die hem
uitschelden en dan...niks meer.Hij loopt naar binnen en je hoort alleen nog
zijn ademhaling,waarna hij even later stilletjes de deur voor je
sluit.Geweldig.Dit is een zeer gelukkig moment om te besluiten mee naar
binnen te lopen.' 'Voor deze vorm van documentaire maken, is vooral moed nodig', legt Van Dalen uit. 'Al je bedachte plannen moet je weer laten varen om in the spur of the moment een totaal andere kant op te gaan. Dat heeft met ervaring te maken, denk ik.' 'Misschien heeft het ook met talent te maken, maar ik ben
eerder geneigd te zeggen dat documentaires maken ambachtelijk is. En dat kun
je leren en je kunt er ervaring in krijgen.' Rust (of: De lauwe thee
pauze) De mooiste ballen zitten in
de zak van de scheidsrechter - Harry Mulisch Een jonge trainer spreekt de jonge pupillen van Ajax D2 in
de rust even toe. Hij lijkt verdacht veel op de drill-sergeant uit
FULL METAL JACKET. 'Want',blaft de trainer zijn spelertjes toe,'bij Ajax
zijn wij...?' 'Nooit tevreden!',roepen alle jongetjes netjes in koor. Roel
van Dalen is verbaasd over de reactie van mensen op deze scène. 'Ja,
iedereen roept hoe vreselijk het is dat die jongen voetballertjes worden
uitgekafferd. Maar dat is natuurlijk de makkelijkste reactie die er is! Want
de mensen willen wel dat Ajax wint. En alle Patrick Kluivertjes en Marco van
Bastentjes zijn allemaal zo door de mangel gehaald en zijn grote voetballers
geworden. Ik vind het een beetje naïef.'
|
De filmmaker is zich er wel terdege van bewust dat de beelden uit Ghana -van jonge voetballertjes, die op middeleeuwse wijze worden gekeurd om bij Ajax te mogen voetballen - schokkend zijn. 'De mensen die geschokt zijn hebben in eerste instantie gelijk. De scène maakt geen prettige indruk en je krijgt er nare associaties bij. Maar aan de andere kant: als de jongens het redden hebben ze een fantastische toekomst en hun hele familie ook.'
De tweede helft Je moet schieten, anders
kun je niet scoren - Johan Cruijff Maar de filmmaker wist wat hij wilde vertellen. 'Je
probeert de werkelijkheid te vangen zoals die zich voor je ontrolt. Daar
geef je een totaal eigen draai aan door wat je filmt. Vervolgens recreëer
je de werkelijkheid op een subjectieve manier, die eigenlijk niks meer met
die werkelijkheid te maken heeft. Je kunt er zo mee manipuleren en een
andere realiteit maken, die de mensen vaak aannemen als de
werkelijkheid. Maar het is natuurlijk niet de werkelijkheid.'
De wedstrijdanalyse Voetbal is een simpel
spelletje -Willem van Hanegem 'Het was altijd al de bedoeling van dit project om een langere film te maken', zegt Van Dalen. Maar de trend is dat de omroepen een vast 52 minuten tijdslot willen. Volgens de filmmaker hoeft dit geeft belemmering te zijn voor de creativiteit. 'Als je het van tevoren weet, maak je daar toch je film op. Ik heb net de research voltooid voor een documentaire over Het Nationale Ballet en die wordt 50 minuten. Ik bedenk dan hoeveel tijd ik nodig heb om zo'n gezelschap te portretteren en kom uit op 90 à 100 minuten. Maak je dan twee aparte afleveringen of maak je een vervolgverhaal dat doorloopt? Dat kan je van tevoren bedenken. je hebt allemaal te maken met tijdslots van omroepen.Het is geen ramp om je daaraan aan te passen.'Van een modern fenomeen als de docusoap wordt de filmmaker niet warm of koud.'Ik weet nooit zo goed raad met dat woord. De wat snellere hit and run acties. Je merkt dat het veel oppervlakkiger is dan wanneer je ergens heel veel tijd in steekt. En omroepen vinden het natuurlijk prettig om dat soort dingen te hebben,omdat het goedkoop is. Het is niet mijn vorm, zal ik maar zeggen.' Is Van Dalen na deze film nog te porren voor een potje voetbal? 'Haha, ik voetbal zelf niet meer. Ik heb ooit eens m'n been gebroken met voetbal en houd het nu bij basketbal.' <<<
|
|
Interview met regisseur Ugyen WangdiVerschenen in IDFA dagkrant van 26/11/99 |
'Bhutaanse cineasten kun je op één hand tellen'
In het hart van de Himalaya-gebergte ligt het bijzondere koninkrijk Bhutan verscholen. Het is een mystiek land, iets groter dan Nederland, met een populatie van 600.000. Pas in 1974 heeft de regering van Bhutan besloten bezoekers toe te laten. Toeristen werden verrast door ongerept en adembenemend natuurschoon, prachtige architectuur en vriendelijke mensen. In een 'ongerept' stukje Amsterdam probeer ik achter de geheimen te komen van de documentaire YONTEN GI KAWA (PRICE OF KNOWLEDGE), het op video geschoten regiedebuut van de Bhutaanse regisseur Ugyen Wangdi. Het verhaal van het elfjarige jongetje Sherab Dorji dat elke dag drie uur naar school moet lopen, in een landschap dat wordt gedomineerd door reusachtige bergen en smalle paadjes. 'lk ben iemand die heel Bhutan afreist. Te voet natuurlijk, omdat er maar weinig wegen zijn. Op een dag kwam ik een klein dorpje tegen. Het landschap was er prachtig, met de kinderen die naar school liepen. Ik wilde hier meteen een film maken.' Volgens de regisseur is het een typisch Bhutaans dorpje.' Maar je moet wel in het achterhoofd houden dat dit soort dorpjes in afgelegen gebieden ligt. Er zijn geen wegen, zodat je alles bergop met de benenwagen moet vervoeren. De mensen die er wonen hebben er minder problemen mee. Ze zijn zoals we noemen sure footed.' Een brede grijns verschijnt op zijn gezicht. 'Dat wil zeggen dat je kijkt waar je loopt en niet van de berg valt.' Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. 'Het kostte ons drie uur om al onze filmspullen naar het dorpje te brengen. Het heeft erg veel moeite gekost om deze documentaire te maken. We wilden de kinderen niet ophouden op hun tocht naar school. Regelmatig moesten we een stuk de berg op rennen om ze voor te blijven en dat kostte behoorlijk wat energie.' Niet alleen fysiek was het zwaar om YONTEN GI KAWA te maken. Wangdi heeft ook veel technische problemen ondervonden. 'Mijn filmlampen gingen stuk. Batterijen voor de camera ontploften. Ja, en dan moet alles lopend gehaald en gebracht , worden, want er is natuurlijk geen elektriciteit in het dorp! 'Zijn blik dwaalt even af, alsof hij de moeilijke reis weer voor zich ziet. Dan kijkt hij me ernstig aan. 'Er is geen filmcultuur in Bhutan. De meeste films over ons land zijn gemaakt door buitenlanders. Bhutaanse cineasten kun je op één hand tellen. Ik ben een van de eersten die de mogelijkheid had om naar een filmschool te gaan. Erg veel films heb ik nog niet kunnen maken, omdat het zo verschrikkelijk moeilijk is om een documentaire te bekostigen. Deze is op video gemaakt, maar mijn droom is om op16mm of 35mm te draaien.
|
Na IDFA ga ik naar Frankrijk om een aandrijfmotor te kopen voor mijn oude 16mm camera. Het is erg lastig om aan goed materiaal te komen in Bhutan. Je bent wel genoodzaakt om naar India te gaan om filmapparatuur te huren.' 'Desondanks lijkt hij een dankbaar man. YONTEN GI KAWA is mede tot stand gekomen door subsidie van het Jan Vrijman Fonds. 'ln 1997 heb ik IDFA al bezocht. Ik werd voorgesteld aan festivaldirecteur Ally Derks en aan verschillende producenten. Zo ben ik in aanraking gekomen met het Jan Vrijman Fonds.' Het fonds, heeft zich tot doel gesteld filmmakers uit ontwikkelingslanden en zogenaamde 'landen in transitie' te steunen. Er is geld beschikbaar voor scenario- ontwikkeling, productie en afwerking, distributie en verkoop. 'lk ben het JanVrijman Fonds erg dankbaar dat ik deze kans heb gekregen en geld heb mogen ontvangen voor de productie en postproductie van mijn film.' Hij neemt een slok uit zijn blikje cola en lacht. 'Als zij er niet waren geweest, zat ik nog steeds geïsoleerd in de bergen. 'Even heeft het er naar uitgezien dat Wangdi het festival niet zou halen. 'Volgens de planning zou de film pas af zijn rond 25 november. Maar ik wilde dolgraag mijn film op IDFA laten zien. Ik heb dus erg hard moeten werken en een beetje moeten haasten om het op tijd af te krijgen.' Wangdi vindt het een hele eer om zijn film aan de wereld te kunnen laten zien, maar YONTEN GI KAWA is in de eerste plaats bedoeld voor de Bhutanen zelf. 'De mensen in de stad zijn vergeten hoe het leven in een dorpje is en hoe we allen dertig jaar geleden leefden. De ontwikkeling van Bhutan is de laatste dertig jaar pas opgang gekomen. Daarvoor was het erg primitief. En omdat technologie de laatste jaren steeds gemakkelijker bereikbaar wordt voor de Bhutanen, bestaat de kans dat we onze cultuur verliezen. Met deze film wil ik de kinderen laten zien hoe het vroeger was, om hen bewust te maken van onze cultuur.' YONTEN GI KAWA is dus niet bedoeld om toeristen te trekken. 'lk voel me niet geroepen om toeristen binnen te halen. We zijn een klein land en onze cultuur is erg broos. We zijn een van de laatste landen in de Himalaya met een redelijk intacte cultuur. Hoe meer we ons land openstellen, des te meer we onze cultuur verliezen. De regering legt daarom restricties op voor een massale invasie van toeristen, om zo onze cultuur te behouden.' Het is pas sinds juni 1999 dat er een Bhutaans televisiestation is gekomen. Volgens Wangdi is dit een goede ontwikkeling,waardoor er meer mogelijkheden komen om tv-series, films en documentaires te maken. 'De regering is van plan om documentaires meer te steunen, maar ze beschikt nog niet over de benodigde vakmensen.' YONTEN GI KAWA zal binnenkort te zien zijn op een lokaal festival in Bhutan. 'De familie uit mijn verhaal heeft de documentaire nog niet gezien, op kleine stukjes na. Je moet je bedenken dat deze mensen nog nooit een videofilm in hun leven hebben gezien. Ze vonden het erg vermakelijk om zichzelf op de kleine monitor te zien.' Ugyen Wangdi is een man met ambities, die al weer bezig is met een nieuw project. 'Op een van mijn trektochten kwam ik een jongetje tegen, die zo ver van de begaanbare weg woont dat het hem acht dagen kost om eten te halen in de stad. Onderweg slaapt hij in grotten en loopt hij met zware rijstzakken over energie vretende bergen.'
|
|
Interview met Lucia RijkerKomt zo snel ik daar tijd voor heb |