|
|
||
|
Currently a reviewer/columnist for |
||
Twee boksfilms vechten om de aandachtKatya Bankowskys regiedebuut SHADOW BOXERS biedt een prachtig inzicht in de wereld van het vrouwenboksen. Een hoofdrol is weggelegd voor onze eigen Amsterdamse Lucia Rijker, die openhartig vertelt over haar dromen en angsten. Shadow boxing is een term uit de bokswereld en betekent sparren tegen een onzichtbare tegenstander. Dit is tegelijk het thema van de film. Jarenlang heeft het vrouwenboksen in de schaduw gestaan van het 'echte' boksen. Daar is langzaam verandering in gekomen, mede dankzij de toegewijde Rijker. Haar gedrevenheid om world champion te worden en te vechten tegen vooroordelen is bewonderenswaardig. Lucia Rijker blinkt niet alleen uit in gratie en kracht, maar vooral in het maken van weloverwogen beslissingen, kenmerkend voor een echte kampioen. Harry Keitt heeft het nooit tot bokskampioen geschopt. In ON THE ROPES van Nanette Burstein en Brett Morgen krijgen we een indrukwekkend beeld van deze bokstrainer, die moet knokken om te overleven in Brooklyn, New York. We volgen drie van zijn pupillen, Noel, George en Tyrene, kansarme jongeren die het boksen als een uitweg zien naar een betere toekomst. Maar dit gaat niet zonder slag of stoot. De een wordt beschuldigd van het verkopen van drugs, de ander heeft te kampen met een verknipt gezin.Met veel liefde begeleidt en traint Keitt de jongens. Hij weet waar hij over praat, want hij was zelf vroeger ook geen lieverdje: verslaafd aan crack en cocaïne, opgesloten in de gevangenis wegens poging tot moord. Maar hoe moeilijk het verleden voor hem ook was, zijn persoonlijke gevecht heeft hij gewonnen. In de kleine, oude boksclub helpt hij nu anderen aan zelfvertrouwen en een doel in hun leven, door de schoonheid van het boksen te beleven. Verschenen in IDFA Dagkrant van 27/11/99
|
Gedesillusioneerde ruimtevaartdeskundige wil
weg van de mensheid
Met IHMEELLINEN VIESTI TOISELTA TÄHDELTÄ (A STRANGE MESSAGE FROM ANOTHER STAR) levert de Finse regisseur Veli Granö zijn derde documentaire af. In prachtige zwart-wit beelden wordt het verhaal verteld van de Fins-Amerikaanse ruimtevaartdeskundige Paavo Rahkonen. Een 69-jarige man, die zijn hele leven al bezeten is van de gedachte ooit te ontsnappen aan de mensheid. In zijn werkplaats bouwt hij aan zijn droom: de ultieme raket, die hem naar een andere planeet zal brengen. Als vijftienjarig jongetje was Paavo getuige van de menselijke wreedheid tijdens de Tweede Wereldoorlog. Door de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki en de schokkende beelden uit het concentratiekamp Dachau verloor hij het vertrouwen in de mensheid. Zijn jarenlange experimenten hebben er (nog) niet toe geleid dat hij zelf de ruimte in kan. Maar zijn vakkennis van raketbrandstof droeg wel bij aan de lancering van de Space Shuttle. Nu, op latere leeftijd, rijdt Paavo Rahkonen met zijn Amerikaanse slee door een versleten landschap. Zijn wagen, volgeladen met uiterst explosieve raketbrandstof, stuitert over hobbelige wegen. Nog steeds stelt hij alles in het werk om zijn jongensdroom te bereiken. Veli Granö schetst een fascinerend portret van een man, verscheurd tussen droom en werkelijkheid, opzoek naar een betere wereld. Verschenen in IDFA Dagkrant van 29/11/99
Blind zijn is leuk!Een retrospectief van Johan van der Keuken is eigenlijk al
enige tijd een must. Zijn films zijn bijna altijd sociaal bewogen en het mag
dan ook geen wonder heten dat hij binnenkort de Bert Haanstra Oeuvreprijs
krijgt van het Fonds voor de Nederlandse Film. Vooral oudere documentaires,
gedraaid in nostalgisch zwart-wit, zijn een lust voor het oog met name in de
bioscoop. BLINDKIND is een zalig portret over blinde kinderen. Kinderen die
wat enthousiasme en levenslust betreft niks verschillen van andere leeftijd
genoten. Ze zijn blind, maar het is de vraag of ze dit beschouwen als
handicap. Ze bevoelen elk voorwerp met veel liefde en geluiden prikkelen de
fantasie om een eigen zichtbare wereld te creëren.En dan is daar
Herman Slobbe in de documentaire HERMAN SLOBBE/BLINDKIND 2. Een blinde
jongen met een onovertroffen fantasie. Herman doet eigenlijk niets liever
dan thuis radiootje spelen. Met aankondigingen van plaatjes, op een manier
waar ze in Hilversum nog een puntje aan kunnen zuigen. En dan... snoeihard
de laatste hits draaien. Nog nooit hebben racegeluiden zo levensecht
geklonken als in de aandoenlijke imitaties van Herman. En kan het dan nog
mooier? Jazeker! Herman verteld zo enthousiast over zijn magische ritje in
het reuzenrad, dat de kijker bijna over zijn hoogtevrees heen raakt.Het
enige frustrerende van HERMAN SLOBBE/BLIND KIND 2 is dat je als kijker wilt
weten wat er gebeurd is met Herman. Wat doet hij nu? Want je zou hem willen
vragen ons nog één keer in vervoering te brengen met zijn racegeluiden. Verschenen in IDFA Dagkrant van 23/11/00 |
|
Hartverscheurende zoektocht naar oorlogsslachtoffers THE LAST DAYS is een documentaire die direct te maken heeft met de Survivors of the Shoah Visual History Foundation. Deze stichting een initiatief van Steven Spielberg heeft tot doel zoveel mogelijk getuigenissen vast te leggen van overlevenden van de Holocaust. Regisseur James Moll heeft een krachtige film gemaakt. Het verhaal van de Hongaarse joden, die massaal en met afgrijselijke precisie werden gedeporteerd, is indruk- wekkend. De film richt zich vooral op de persoonlijke verhalen van vijf Hongaarse joden die nu in Amerika wonen. In prachtig geschoten beelden volgen we hen wanneer zet teruggaan naar hun geboortestad, naar de ruïnes van de concentratiekampen waar de 'mensenovens' als gapende wonden in het verleden een boodschap aan de toekomst geven. Na ruim een halve eeuw weten de meeste overlevenden nog steeds niet wat er precies met hun familieleden is gebeurd. Hun zoektocht in oude archieven levert hartverscheurende beelden op. THE LAST DAYS laat vooral echte mensen met eerlijke verhalen zien. Verhalen die je als kijker moet opzuigen, laten bezinken en doorgeven aan anderen. Documentaires over de holocaust moeten gemaakt blijven worden om telkens een nieuwe generatie bewust te maken van de gruwelijkheden waartoe de mens in staat is. Helaas hoeven we daarvoor geen vijftig jaar terug in de tijd. Het gebeurt ook nu, naast de deur, zoals de documentaire A CRY FROM THE GRAVE laat zien. Op 10 November 1999 waren er wereldwijd 50.441 verhalen van de shoah gedocumenteerd. Internet pagina Survivors of the Shoah Visual History Foundation: www.vhf.org Verschenen in IDFA Dagkrant 28/11/99
|
||
